Op een dinsdag in januari bekeken we de cijfers. En we dachten dat het gedaan was.
Geen dramatische scène. Gewoon een eenvoudige realiteit: de bestellingen vertraagden, de voorraad lag te verstoffen, en onze bankrekening begon op een Pet Stone te lijken — roerloos, stil, niet bepaald productief.
Een kei redden klinkt belachelijk. We weten het.
We hadden maanden besteed aan het kiezen van elke steen, het drukken van elke doos, het schrijven van elk absurd adoptiecertificaat. We geloofden er volledig in. Maar geloof betaalt de rekeningen niet.
Dus deden we het enige waarvan we wisten dat we het goed konden: we schreven jou. Geen gepolijst corporate persbericht. Een echte mail, een beetje ongemakkelijk, bijna te eerlijk.
En jullie antwoordden. Écht antwoorden.
De bestellingen kwamen terug. De berichten ook. "Mijn Pet Stone deed me lachen tijdens mijn slechtste week, ik kon jullie niet laten ondergaan." We hadden niet verwacht dit te lezen over een kei in een doos.
Vandaag bestaat Pet Stone nog steeds. Dankzij mensen die een volledig roerloos object adopteerden, en die, zonder het te weten, een heel levend klein bedrijf hebben gered.
We vergeten dat niet. En we gaan door, voor jullie, één steen tegelijk.